The Moonchild

Het verhaal van Loena

Het verhaal van Loena is waarschijnlijk de zwarte pagina in mijn geschiedenisboek en tevens ook de belangrijkste.
Hieronder leg ik uit hoe de naam van de kennel is ontstaan en de bedoeling ervan.

The story of Loena

Loena's story is probably the darkest in my history book but also the most important one.
Down below I will explain the origins of the kennel name and the purpose behind it.

14344715_10210840734601512_8573062123111403307_n_edited.jpg

Het verhaal begint bij mijn jeugd. Sinds ik kon spreken heb ik mijn ouders gevraagd om een hond. Elk jaar opnieuw en opnieuw. Tot ze uiteindelijk een kat voor mij kochten.
Niet geheel tevreden bleef ik naar een hond verlangen. 

Het jaar dat mijn kat Loes stierf en ik stopte met mijn hogere studies vroeg ik weer eens om een hond. Dit keer gaven mijn ouders toe gezien ik oud genoeg was. 

Mijn geluk kon niet op en ik ben meteen opzoek gegaan naar een hond. Hoe sneller hoe liever, en daar begon de fout. 

Via kennissen werd ik gewezen naar een ongeluksnestje van een Amerikaanse Stafford en Mechelaar. Iedereen die ooit een puppy heeft gezien weet dat het moeilijk is om niet meteen verliefd te worden. Ik was dan ook meteen verliefd en ging met een puppy onder de arm terug naar huis.

Eens thuis was het even schrikken van mijn impulsieve aankoop maar werd de puppy al snel met open armen ontvangen.

Het eerste bezoek naar de dierenarts was ook even schrikken. Ik die nog nooit een hond had gehad was ervan overtuigd dat ze mij een jongen hadden meegegeven, tot we het nieuws kregen dat Loebas eigenlijk een Loena was.  
Niet alleen dat maar de puppy was ook nog eens veel jonger dan gedacht. Had ik maar geweten wat voor een effect dat zou hebben...

De dierenarts had er maar weinig vertrouwen in en raadde aan hondenschool te gaan volgen.

Overtuigd dat ik alles in goede banen kon leiden ging ik op pad om Loena de wereld te laten zien. We gingen naar bossen, stranden en zelfs steden maar één onoplettend moment veranderde het leven van Loena met een donderslag.
Terwijl ik in een vertrouwde stad de weg uitlegde aan een vrouw was haar jong dochtertje bezig met mijn puppy. Ik lette niet op haar tot ik uiteindelijk mijn 4 maanden jonge puppy hoorde grommen. Toen ik keek zag ik dat het meisje haar snorharen had uitgetrokken. Op dat moment dacht ik er niet veel van, maar Loena haar eerst scheur was geslagen. 

Ze was de ster van de hondenschool, ging van klas naar klas als een van de beste. Ik was dan ook een hele trotse eigenaar.
Tot ze in de puberteit belandde en haar schrik naar kinderen een nieuw niveau aannam. Ik kon niet langer naar de hondenschool, het zicht van een kind in de verte liet haar grommen. Ik vroeg om hulp bij de instructeur maar hun reactie luidde dat ik blij moest zijn dat zij mij wilde beschermen. 
Kwaad heb ik de hondenschool verlaten en heb ik een gedragstherapeut aangesteld met mijn spaargeld als jobstudent. Die zei mij dat het beter was om kinderen in het algemeen te vermijden, er was geen oplossing, geen genezing voor Loena. Vol ongeloof ging ik naar de volgende therapeut die mij net hetzelfde zei. 

Jaren ben ik op wandel gegaan met muilkorf, rechtsomkeer gemaakt bij het zicht van kinderen, 's nacht buiten gegaan.
Maar de scheuren in haar fundament bleven verder scheuren. Eerst waren het kinderen, daarna vreemde mensen, daarna bezoekers in ons huis en uiteindelijk ons. Loena kon niemand meer vertrouwen.

Uiteindelijk had mijn hond tien keer gebeten, van een lichte neep tot in mijn moeders pols bijten tot het bloedde. Ik was blind voor alles, want liefde maakt blind.

Loena was niet alleen mijn eerste hond, zij was mijn beste vriend en in een bepaald opzicht mijn kindje. We waren als twee handen op één buik. 

Keer op keer werd ik gewezen op de gevaren maar ik hield van haar. Ik gaf uiteindelijk toe en wilde opzoek gaan naar iemand die misschien beter voor haar kon zorgen. Na een aantal testen mocht Loena op de lijst staan bij een organisatie die gespecialiseerd was in gevaarlijke rassen ter adoptie te stellen. Daar bleef ze 6 maanden op staan terwijl niemand zijn interesse uitte voor haar.
Tot uiteindelijk het geluid van kinderen op straat ervoor zorgde dat mijn hond over de tuindraad sprong. 

Dat was de dag dat het mij begon te dagen. Mijn liefde voor mijn hond mocht dan groot zijn, het mocht geen schade aanbrengen voor anderen. 
 

Ik maakte het telefoontje naar de dierenarts waarvan ik wist dat het ging komen maar nooit echt op voorbereid was.
Met Loena in de auto ging ik terug naar de plek waar ze haar eerst prikjes kreeg. Hoewel ze het van mijlen ver hadden aan zien komen waren ze begripvol. 
Ik wist dat ik de laatste uren van haar leven bij haar wilde zijn. Ik wilde niet dat ze in paniek zou zijn wanneer ze dit leven verliet. 

De dierenarts gaf haar verdoving, maar Loena was een taaie hond. Ze had drie prikjes nodig voor ze ook maar een beetje slaperig werd. Op de vloer van de kamer heb ik haar in mijn armen in slaap gewiegd terwijl ik een slaapliedje voor haar zong. Eens in slaap werd het laatste fatale spuitje gegeven en stortte mijn wereld in. 

Hoewel ik voor haar komst een mandje, kommetjes en een halsband in huis had gehaald was ik niet voorbereid geweest. Ik wist niet hoe hondenrassen verschillen, hoe belangrijk die eerste maanden bij de ouder honden zijn en hoe dat het fundament is waarop je moet bouwen. 

Ondanks al mijn goede pogingen van socialisatie, hondenschool en middeltjes was Loena haar fundament vanaf het begin zwak. 

Te zeggen dat Loena haar dood mijn hart heeft gebroken is wellicht te zacht uitgedrukt. Die dag had ik mijn ziel in duizelstukken voelen verbrijzelen wetend dat er stukken waren die nooit meer zouden genezen. Ik wilde nooit meer zoiets verschrikkelijks te hoeven voelen als dat afscheid. Ik wilde geen hond meer, nooit meer. 

Maar Loena's dood heeft niet veranderd wie ik ben. Ergens in het universum heeft iets of iemand beslist dat mijn leven onophoudelijk in het teken van honden zou staan. 
Ik ging leren, ik ging kijken, ik ging ervoor zorgen dat dezelfde fout nooit meer zou gebeuren. 

 

 Drie jaar later was mijn leven ondertussen drastisch veranderd. Ik was verhuisd met mijn geliefde en had werk gevonden aan de kust maar er ontbrak iets. 
Ik besloot mijn uiterste best te doen om niet dezelfde fouten te maken dus ging ik niet overhaast te werk. 
In die drie jaar heb ik gezocht naar een ras dat bij mij zou passen. Eens ik dat gevonden had, wilde ik opzoek gaan naar een goede fokker. Iemand die ook het belang wist van het fundament van een puppy stevig maken en dat heb ik ook gevonden. 

Dit lange verhaal is een wonde die waarschijnlijk nooit volledig zag genezen maar ook de vonk om mijn leven in teken te stellen van het herstellen van die fout. Het was ik die Loena uitgekozen had, het was ik die haar wilde opvoeden, het was ik die niet meer had geleerd over honden om te weten dat alles zo verkeerd zou gaan en daardoor is een prachtig wezen vroegtijdig gestorven.

Loena (Luna) was mijn maankindje en hoewel ze er niet meer is zal alles wat ik van haar geleerd heb gebruikt worden. Het grote doel van mijn kennel is het fundament dat Loena zo verschrikkelijk hard miste te garanderen bij elke puppy die in mijn huis ontstaat. Een fundament om op te bouwen, dat nooit zal scheuren of brokkelen. 
Dat is haar legende. Haar legacy. 

The story starts with my childhood. Ever since I could speak I have asked my parents for a dog. Every year again and again. Until they finally bought me a cat. Not completely satisfied, I continued to long for a dog.
 

The year my cat Loes died and I stopped my college studies, I asked for a dog again. This time my parents reluctantly gave in as I was old enough. I couldn't believe my luck and I immediately started looking for a dog. The faster the better, and that's where the error started.

 

Through acquaintances I was pointed to an accidental nest of an American Stafford and a Malinois. Anyone who has ever seen a puppy knows it's hard not to fall in love right away. I immediately fell in love and went home with a puppy under my arm.

Once at home they were shocked by my impulsive purchase, but the puppy was soon welcomed with open arms.

The first visit to the vet was a bit of a shock. I, who had never had a dog before, was convinced that they had given me a boy, until we got the news that Loebas was actually a Loena. Not only that, but the puppy was also much younger than expected. If only I had known what effect that would have...
The vet had little faith in it and recommended that we attend dog school.

Convinced that I could manage everything in the right direction, I set out to show Loena the world. We went to forests, beaches and even cities, but one inattentive moment changed Loena's life with a clap of thunder. While I was explaining the way to a woman in a familiar town, her young daughter was busy with my puppy. I didn't pay attention to her until I finally heard my 4-month-old puppy growl. When I looked I saw that the girl had pulled out her whiskers. At the time, I didn't think much of it, but Loena's first tear was cracked.

She was the star of the dog school, going from class to class as one of the best. So I was a very proud owner. Until she hit puberty and her fear of children took on a new level. I couldn't go to dog school any longer, the sight of a child in the distance made her growl. I asked for help from the instructor but their response was that I should be glad she wanted to protect me. Angry, I left the dog school and appointed a behavior therapist with my savings as a student. He told me it was better if I avoid children in general, there was no solution, no cure for Loena. In disbelief I went to the next therapist who told me the same thing.

For years I went for a walk with a muzzle, turned around at the sight of children, went out at night. But the cracks in her foundation continued to tear. First it was children, then strangers, then visitors to our home, and finally us. Loena couldn't trust anyone anymore.

 

In the end, my dog ​​had bitten ten times, from a slight nip to biting my mother's wrist open until it bled. I was blind to everything, because love is blind. Loena was not only my first dog, she was my best friend and in a way my baby. We were like two hands on one stomach.

 

Time and again I was warned of the dangers but I loved her. I finally gave in and wanted to find someone who might be able to take better care of her. After a number of tests, Loena was allowed to be on the list of an organization that specialized in putting dangerous breeds up for adoption. She stayed there for 6 months with no one showing any interest in her. Until finally the sound of children in the street caused my dog ​​to jump over the garden fence.

That was the day it started to dawn on me. My love for my dog ​​may be great, but it must not cause harm to others.

I made the call to the vet which I knew was coming but was never really prepared for. With Loena in the car I went back to the place where she got her first injections. Though they had seen it coming from miles away, they were understanding. I knew I wanted to spend the last hours of her life with her. I didn't want her to panic when she left this life.

The vet gave her anesthetic, but Loena was a tough dog. She needed three shots before she got even a little sleepy. On the floor of the room, I rocked her to sleep in my arms while I sang a lullaby to her. Once asleep, the last fatal injection was given and my world collapsed.

Although I had brought a basket, bowls and collar into the house before her arrival, I hadn't been prepared. I didn't know how dog breeds differ, how important those first months with the parent dogs are and how that is the foundation on which to build.

Despite all my good efforts of socialization, dog training and remedies, Loena's foundation was weak from the start.

To say that Luna's death broke my heart is perhaps an understatement. That day I had felt my soul shatter into a thousand shards knowing there were pieces that would never heal. I never wanted to feel something so terrible as that goodbye. I didn't want a dog anymore, never again.

 

But Loena's death hasn't changed who I am. Somewhere in the universe, something or someone decided that my life would ceaselessly be dominated by dogs. I was going to learn, I was going to watch, I was going to make sure the same mistake never happened again.

Three years later, my life had changed drastically. I had moved with my loved one and found work on the coast but something was missing. I decided to do my very best not to make the same mistakes so I didn't rush. In those three years I searched for a breed that would suit me. Once I found that, I wanted to look for a good breeder. Someone who also knew the importance of solidifying a puppy's foundation and I found that too.

 

This long story is a wound that probably never will see full healing, but also the spark to dedicate my life to correcting that mistake. It was I who chose Loena, it was I who wanted to raise her, it was I who hadn't learned about dogs to know that everything was going to go so wrong and a beautiful creature died prematurely because of it.

Loena (Luna) was my moon child and although she is gone, everything I learned from her will be used. The great goal of my kennel is the foundation that Loena was so terribly lacking, to ensure that with evey puppy raised in my house. A foundation to build that will never crack or crumble.
That's her legend. Her legacy.